Aldığımız Hediyeler

Daha da olmadı başlarına patates dilimleri sarıyorlar. Çaresizlik içinde en sonunda hastalığın ne olduğunu bi lemeden ölüp gidenler gene var. Dillerde bilinen aynı cümleler; ece li geldi çattı ve öldü!.. Yapacak bir şey yok!.. Diyerek kadere boyun egiliyor. Yaşam ise, geride sağ kalanlarla aynen devam ediyor. Murat ve Şeref, köyde canı yananlara sıkça rastladıkları için, bu gibi dertlere daima şahitlik edenlerdendiler. -Şeref doğru söylüyor Hamit kardeş. Şimdi bile, Allah bilir niceleri mezara canlı canlı, diri diri gömülüp mezarda can çe kişerek orada öldüler. 

Neymiş efendim; "Sabah öldü, hemen öğlen namazından sonra toprağa teslim edelim, ölü bekletmek günahtır." Gece ölmüş ise de öğlen namazından sonra hemen gömülüyor. -Doğrudur Murat kardeş!.. Doktor kontrolünden ge çirmeden, ölüp ölmediğini bilmeden hemen gömüyorlar. Neyse!.. Eşim Asiye'ye; köyde yaşadığımız müddetçe bizim de sonumuz onlarınkinden farklı olacak değil ya, dedim. O hafta şehre gidip, en sevdiği polis arkdaşının yanına uğradı. İş Ve İşçi Bulma Kurumu'na yazılmaya karar verdim. 

Asiye; "Hele şükür, geç bile kaldın, yarın bir gün çocuklarımız da aynı bizim ka derimizi paylaşacaklar. Şimdiden çaresine bakmakta yarar var. İyi akıl ettin!.." dedi. O hafta şehire gidip Iş Ve İşçi Bulma Kurumu'na yazıldım. -Sen, gerçekten en iyisini yaptın Hamit kardeş. Bak ben babamın eline bakıyorum. Bugün babam, Allah gecinden versin, ölse ben de öldüm. Evlendim, eşime sahip bile çıkamıyorum. Abla mın yüzünden evliliğimiz hep sıkıntılı geçiyor. Belki bir gün boşa nir sonra da deli Yusuf gibi evlilik hayalleri ile yaşarım. -Sıkma canını Şeref kardeş!.. Belki senin için böylesi daha hayırlısı olanıdır. Neyse. Diyeceğim, aradan dört ay geçer geçmez bana haber geldi. Tabii, zaman kaybetmeden gittim. Bana "Sana iş bulduk ama Türkiye dışında bir ülkede." dediler. Ben de heyecanla, "Neresi olursa olsun, yeter ki şu köyden kurtulayım!.." dedim. kardeş. -Ben de çoğu kez senin gibi isyan etmiyor değilim, Hamit